• Théâtre-de-lAbsurde.jpg

Ο Βούτσης, ο Γαβρόγλου και το θέατρο του παραλόγου

Όταν ο κριτικός Μάρτιν Έσλιν χρησιμοποίησε τον όρο «Θέατρο του παραλόγου» σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1962, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι 55 έτη μετά, η μούσα του θα έβρισκε αμφιλεγόμενους ήρωες – οπαδούς στο ρευστό πολιτικό σκηνικό μιας χώρας, που αν ήταν πρόσωπο θα μπορούσε να έχει το ρόλο του τραγικού πρωταγωνιστού σε μια δραματική παρωδία του μύθου για τον Σίσυφο.

Δεν περιμένω να έχουν διαβάσει το σχετικό έργο του Αλμπέρ Καμύ, ο Αλέξης Τσίπρας ή κάποιοι πολύ αναγνωρίσιμοι από τα κοινωνικά δίκτυα και τα ΜΜΕ που μετέχουν στον πολιτικό θίασο, ο οποίος ονομάζεται κατά δήλωσή του «κυβέρνηση της Αριστεράς». Κάποιοι απ’ αυτούς που έχουν τη δύναμη της πολιτικής αποφάσεως -στη δίψα τους για μερικές ώρες, ημέρες, μήνες περισσότερης εξουσίας- ξεπερνούν τους εαυτούς τους με ενέργειες, πράξεις και αφηγήματα – μυθεύματα, τα οποία διαπλέκουν τον πολιτικό «νανοϊσμό» με το αγοραίο λαϊκισμό και παντρεύουν τον καισαροπαπισμό με τη διανοητική πλέμπα του περιθωρίου.

Οι πολιτικοί επιστήμονες του μέλλοντος θα κληθούν να εξηγήσουν τον λούμπεν πολιτικό σουρεαλισμό των ημερών, μιλώντας για πολλά και παράδοξα που ζει μια δράκα «χάπατων» που ψήφισε συνειδητά, τουλάχιστον τρεις φορές αυτό τον παρά φύσει πολιτικό σχηματισμό, ο οποίος εξουσιάζει από τον Ιανουάριο του 2015.

του Χάρη Λαζαρόπουλου

Παραδοξολογία 1:

Στην αυτοαποκαλούμενη «κυβέρνηση της Αριστεράς» συντηρείται μια υποψία. Συζητείται εύρυτατα ότι στελέχη αυτής της κυβέρνησης ή συγγενείς τους έτυχαν ειδικής μεταχείρισης από τη στρατιωτική χούντα των συνταγματαρχών. Ως τώρα λέγεται έντονα σε πολιτικά πηγαδάκια ότι συγγενής κυβερνητικού στελέχους είχε ευνοϊκή μεταχείριση ως προς την ανάληψη κατασκευαστικών έργων από το καθεστώς της «21ης Απριλίου 1967». Δεν διαψεύστηκε ποτέ.

Σε δεύτερο επίπεδο, ο διορισμός αναπληρώτριας υπουργού ως έμμισθης βοηθού στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ, το 1972 και μάλιστα χωρίς διδακτορικό, εξακολουθεί να είναι ένα πολύ σοβαρό μελανό σημείο στην «κυβέρνηση της Αριστεράς».

Η τελευταία αποκάλυψη για τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου ότι εκμεταλλεύθηκε μια νομοθετική πρόνοια της χούντας για να μην υπηρετήσει στο στρατό, ίσως αποτελεί το αποκορύφωμα όσων λέγονται για τα βολέματα και την προνομιακή μεταχείριση που απόλαυσαν ορισμένοι οι οποίοι επιδεικνύουν ιδιαίτερο ζήλο προσπαθώντας να πείσουν πόσο «αντισυστημικό» βίο έχουν διάγει…

Αν μη τι άλλο είναι υποκριτικό και προσβλητικό προς όσους έζησαν εξορίες και διώξεις από τη χούντα να ακούν κάποιους πολιτικούς τυχοδιώκτες που οικειοποιούνται στην ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς, να λένε με θράσοςπως εκπροσωπούν τη μορφωμένη Αριστερά του Λεωνίδα Κύρκου, του Ανδρέα Λεντάκη, του Ηλία Ηλιού.

Το πράγμα γίνεται ακόμα πιο δραματικό. Μερικά απ’ τα πρόσωπα κόμπαζαν για το «ηθικό πλεονέκτημά» τους, ενώ αποκαλύπτεται από την ήπια δημοσιογραφική έρευνα ότι ανήγαγαν το βόλεμα και το ρουσφέτι σε τέχνη του εφικτού αντί της πολιτικής. Αν γινόταν σοβαρή αντιπολίτευση σε πολιτικό και δημοσιογραφικό επίπεδο, δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσα «λαβράκια» θα έβγαζε.

Κάποιοι που μοίραζαν κάλπικες υποσχέσεις για ελπίδα και αξιοπρέπεια, σήμερα όχι μόνο υποκλίνονται μπροστά στους δανειστές και σε όσους τους διατάζουν, αλλά υιοθετούν και όσα κανείς άλλος δεν θα διανοείτο να εφαρμόσει σε μνημόνια και αναγκαστικούς νόμους!

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα πρέπει να μελετήσει Ιονέσκο, Μπέκετ ή Ζενέ για να εξηγήσει πώς βρέθηκαν τόσοι βολεμένοι «αριστεροί» από μια χούντα και αποκαλύφθηκαν, καθώς αυτοσχεδίαζαν στα όρια της νομιμότητας διαχειριζόμενοι την εξουσία με την κυρίαρχη δράκα τους από ένα συνασπισμό συνιστωσών και σε ένα κυβερνητικό συνεταιρισμό, παραπαίδι πολιτικής συναλλαγής. (σ.σ. Ξαναδιαβάστε την πρόταση αυτή οι πιο προχωρημένοι για να αναλύσετε λέξη προς λέξη τι εννοώ).

Παραδοξολογία 2:

Η περίεργη σχέση της κυβέρνησης Τσίπρα με το καθεστώς Μαδούρο αποτελεί ένα σύγχρονο μυστήριο χωρίς πολιτική εξήγηση, τουλάχιστον σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε. Το περιοδικό “Politico” συμπεριέλαβε τον κ. Τσίπρα στους έξι «σκληροπυρηνικούς» υποστηρικτές του προέδρου της Βενεζουέλας.

Το περιοδικό αναφέρει ότι «ο Έλληνας πρωθυπουργός και ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένας από τους λίγους Ευρωπαίους πολιτικούς που πήγαν στην κηδεία του Ούγο Τσάβες» και σημειώνει: «Κάποτε ανέφερε τη Βενεζουέλα ως ένα αντικαπιταλιστικό μοντέλο και οι συνεργάτες του λένε ότι ο Τσάβες είναι ένας από τους ήρωές του, με τον οποίο έχει γεννηθεί την ίδια ημέρα».

Αυτή η παραδοξολογία γίνεται ακόμα πιο σύνθετη αν δει ότι στους άλλους υποστηρικτές του Μαδούρο βρίσκονται ο παλιός «κολλητός» και πολιτικός αυτάδελφος του κ. Τσίπρα, ο κ. Πάμπλο Ιγκλέσιας. Ο αρχηγός των “Podemos” κατηγορήθηκε ότι χρηματοδοτήθηκε με 7 εκατ. ευρώ από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας για να ενισχύσει τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις της Ισπανίας. Ίσως κάποτε αποκαλυφθεί αν υπήρξαν και έδρασαν ανάλογες «αντικαπιταλιστικές δυνάμεις» στην Ελλάδα με το αζημίωτο, όπως φαίνεται στην περίπτωση του Ιγκλέσιας.

Παραδοξολογία 3:

Την ώρα που τα πράγματα στην οικονομία πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, έρχεται λαίλαπα από νέους φόρους και περικοπές, αλλά και οξύνεται ο κοινωνικός θυμός, ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης ανέλαβε να αποπροσανατολίσει την προσοχή της κοινής γνώμης, εκτοξεύοντας διάφορες αρλούμπες για τη θρησκεία, τη σημαία και το εθνικό στίγμα των Ελλήνων, συνεπικουρούμενος από τον  κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο.

Για να γίνει πιστευτό το πυροτέχνημα και να ερεθιστεί η διανοητική πλέμπα που «λοιώνει» στα κοινωνικά δίκτυα τρολάροντας και βρίζοντας, επιστρατεύτηκε ο Πάνος Καμμένος, ως εκφραστής της δεξιάς πτέρυγας της κυβέρνησης.

Ύστερα από τρία χρόνια οι κ.κ. Βούτσης και Καμμένος είναι συγκάτοικοι, σύντροφοι, διανοητικοί, ηθικοί και πολιτικοί συνοδοιπόροι. Η αντίδραση του προέδρου των ΑΝΕΛ ήταν η στάχτη που έπρεπε να πέσει στα μάτια των μητροπολιτών που πιέζουν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να μην είναι τόσο επιεικής με την κυβέρνηση. Όλα τα άλλα είναι εντυπώσεις…

Στο «Θέατρο του Παραλόγου» η πλοκή ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες και απ’ ό,τι θεωρείται παγιωμένο στη θεατρική πρακτική. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει.

Στην «κυβέρνηση της Αριστεράς» το παράλογο βρίσκει ουσία και έδαφος με ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικές ή χωρίς νόημα ενδοκυβερνητικές διαφωνίες και φυσικά δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις εν όψει μιας εξαιρετικά δραματικής προοπτικής που απειλεί τη χώρα και την κοινωνία με ευθύνη όσων δίνουν αγώνα ικανοποίησης της εξουσιομανίας τους.

Τελευταια απο OPINION

Πηγαινε στην Αρχη